Oman Wahiba Kamp

17 en 18 November

Dit weekend gaan we met een groep naar een bestaand kampement in de Wahiba Sands. Dit is een uitgestrekt gebied met hoge duinen, soms met kleine struikjes en een onbedorven kustlijn. Het zand rijkt 180 km van noord naar zuid en 80 km van oost naar west en ligt in het oostelijk deel van Oman. De duinen in het noorden lopen van noord naar zuid, parallel naast elkaar en zijn soms wel 100 m hoog. Wij gaan naar Al Qabil, voorbij Ibra, zo'n 2 uur van Muscat vandaan. We hoeven niks mee te nemen want we slapen in hutjes en er wordt voor eten gezorgd. Alleen de alcohol moet mee in de koelbox. Na ruim 2 uur rijden komen we aan in het kamp.

De hutjes
Ons hutje is erg chique: we hebben een klein vertrek met een twijfelaar en zelfs nog een kamertje er achter met 2 bedden. Buiten is een aanbouwtje met een doche en wc. De wasbak hangt buiten. Echt heel wat vergeleken met onze eerdere kampeertrip! Ook wel heel commercieel, dat was te verwachten. Je kan met snowboards, slee's en ski's de duinen af en er zijn ook Duitsers, Russen en Belgen.....

De gemeenschappelijke ruimte
Eerst lekker wat te drinken, verse arabische koffie en dadels, en daarna met de 4x4 de duinen op. Wij hebben geen 4x4 meer kunnen huren en hebben de auto 10 km terug op de asfaltweg bij een tankstation laten staan. Vanaf daar zijn we meegereden met Anneke en Peter. We kruipen dus weer in hun auto. De Omani die het kamp beheert rijdt voorop de stijle duinen op. We gillen het uit en de rijders hebben het zweet op hun handen staan. Wel even wennen. Boven op het duin stappen we uit en genieten van het uitzicht.

Het kamp vanaf het duin

We rijden tot boven het kamp

Romantisch hoor!

Sunset
Als we weer naar beneden willen rijden zien we dat de kinderen hem zijn gesmeerd. Ze rennen in een vaart de stijle duinen af richting het kamp. Maar dat gaan ze zonder auto niet halen dus onze gids rijdt ze achterna in de 4x4. We volgen alles vanaf het duin en de kinderen worden onder luidt gejuich weer bij papa en mama gebracht. We gaan verder. Peter en Anneke rijden om de beurt en het is nog best moeilijk om de auto goed onder controle te krijgen. Vooral het laatste duin laat de adrenaline door ons bloed stromen: een duin van 100m waar we in een hoek van 42 graden vanaf rijden!
Terug in het kamp drinken we wat, wordt er heerlijk eten klaargezet en doen we een spel. Een Omaanse muziekgroep speelt liedjes waar wij uiteindelijk van in trance dreigen te raken. We eindigen bij het kampvuur met de....hubly-bubly!

Waterpijpen of hubly-bubly op muziek