Oman Salalah

26 tot 28 oktober

Woensdag

Vandaag zijn we naar het Salalah gevlogen in het zuiden van Oman.

Op de parkeerplaats van het vliegveld in Muscat, 's avonds om een uur of 5. Bijna zonsondergang en dat betekent dat tijdens de Ramadan die nu aan de gang is over een uurtje er weer openbaar gegeten mag worden. Geen wonder dat we zo blij kijken.
Salalah ligt zo'n 1000 km ten zuiden van Muscat richting Yemen. Door de koude golfstroom heeft regent het 3 maanden per jaar in Salalah en is daardoor heel groen. Dat moeten we zien. We hebben op de gok een hotel geboekt. Het is het Hafa Huis, 1 KM van het vliegveld. Het hotel is wat vergane glorie. Vrij groot maar wij zijn ongeveer de enige gasten. Maar een prima kamer. Het lijkt dat in Salalah de traditie en geloof meer een rol spelen dan we in Muscat gewend zijn. Vrouwen dragen zwart met het gezicht volledig bedekt. Mannen en vrouwen zijn openbaar niet bij-elkaar. In restaurants zijn alleen mannen. Linde is met haar blonde haar een verschijning voor de bevolking. We nemen maar aan dat er niet naar Niels gekeken werd.

Donderdag

We hebben een auto gehuurd om de omgeving goed te verkennen. Salalah zelf ligt aan de kust en vanwege voldoende regen per jaar zijn er plantages waar mango's, kokosnoten en dadels worden verbouwd. Verder wordt er veel gevist. Parallel aan de kust, zo'n 10 km verder het binnenland in begint een hoogvlakte die via een redelijk steile bergwand bereikt kan worden. De hoogvlakte is verder ingesneden door kloven (canyons) waar rivieren en beken in lopen. Tijdens het 3 maanden regenseizoen (juni, juli, augustus) staan de rivieren vol met water, maar vrij snel daarna is het aan het oppervlak weer droog. Maar er is voldoende water opgenomen om planten, gewas en bomen het hele jaar door te laten groeien. We zijn via de kustplaatsjes Tagah en Marbat naar Wadi Darbat, in de bergketen Jabal (berg) Samhan gereden.

Kustlijn


Vissershaven


Dows -traditionele vissersboten-


Fort

Uitzicht
De uitzichten zijn echt ontzettend mooi. We verbazen ons over de aantrekkingskracht van een beetje groen. Na het kale Muskat worden wij er helemaal blij van! Waar we niet zo blij van worden is dat we wederom stiekem moeten eten, drinken en roken. We moeten toegeven dat we dit steeds minder nauw nemen en zonder achter een steen of een boom te kruipen eten en drinken we onderweg in de auto. Zodra er een Omani langsrijdt stoppen we het eten snel weg en stoppen we met kauwen.




Koeien

Boerderij

Eenvoudige boerderijen liggen verspreid over de hoogvlakte. De boerengezinnen houden koeien, geiten en kamelen die vooral op de weg lopen... Zodra wij langsrijden rennen kinderen schreeuwend van opwinding en verbazing naar hun binnen om hun ouders te waarschuwen, die vervolgens stiekum om een hoekje van hun deur komen kijken. We rijden door naar Wadi Darbat. Tijdens het regenseizoen troomd hier veel water en stort een waterval zich over de rand van de hoogvlakte de wadi in. Nu was het droog en heel warm....Maar wel mooi!

Wadi Darbat 'de waterval'

Kameel aan het drinken

's avonds zijn we gaan eten in het ..... en konden nog even genieten van de mooie zonsondergang.

Zonsondergang

Vrijdag

Vandaag gaan we weer richting het oosten, maar slaan we eerder af naar de bergketen Jabal Qara ten oosten van Salalah met de klok mee via Ayn Razat terug naar via Madinat Al Haq (de kust is in het zuiden). In Ayn Razat moet een natuurlijke bron uit de bergen ontspringen. Eerst kijken we nog even rond bij de palmplantages aan de kust.

Palmplantages
We rijden weer over de 'plain' richting de bergen en genieten van het uitzicht als we via een steile weg omhoog de bergen in rijden. De bron is erg mooi. Het water wat uit de berg stroomt wordt via kanalen (Falajs) naar het onderliggende land geleid. Waar het net uit de berg komt is een Indiase familie heerlijk aan het badderen. De jongetjes lachen en gillen het uit als ze ons zien.

Falaj en de bron


We rijden verder de vlakte op. Plotseling veranderd het landschap totaal. Van groene veleien naar een kaal maanlandschap doorsneden door diepe kloven waar de wind stevig waait. We kunnen zelfs de airco uitzetten en de wind door de auto laten waaien. We parkeren de auto en lopen een stuk over de kale vlakte om het spectaculaire landschap om ons heen te voelen.

De kale vlakte


We hebben echt een oneindig gevoel. Net alsof je jaren door kan rijden door niemandsland, zonder iemand tegen te komen. Toch zien we overal stoffige tracks lopen. Er moeten dus plekken zijn waar mensen heen willen rijden...

Waar naar toe?

Als we weer teruggekeerd zijn naar de kustweg gaan we nu ten westen van Salalah de bergen in. We rijden naar Ayun, een klein dorpje voorbij de 'regengrens'. Het is een armoedig, stinkend dorpje en de weg erheen is erg kaal en eenzaam. De dorpsbewoners hebben nog niet veel begrepen van afvalverwerking en het stinkt dan ook zo verschrikkelijk dat we het via de airco in de auto kunnen ruiken. We gaan wederom met de klok mee terug naar Salalah via Qairoon Hairitti. Als we, richting het zuiden, weer de groene heuvels naderen zien we plotseling aan de rechterkant een enorme groene wadi. Het lijks wel een paradijs. We rijden naar beneden en bevinden ons in een groene valei vol met bomen, kamelen en huizen, heerlijk in de schaduw. Later ziet we dat dit wadi Nahiz was. Hier zouden we best kunnen wonen!

Wadi Nahiz

Het is onze laatste dag en we gaan nog een stuk naar het westen rijden, parallel aan de kust naar het plaatsje Rakhyut. We komen langs de Salalah Port en volgen de kustlangs Mughsayl Beach. Het witte strand en de frisse zee ziet er erg aanlokkelijk uit, maar we gaan maar niet zwemmen want er zijn ook Omani's. We parkeren de auto en lopen naar een indrukwekkende overhangende klif waar het water tegenaan beukt. Hier zijn twee grote blow holes. Het water wordt van onder aan de klif door gaten in de rotswand geperst en wordt met een grote kracht en harde fluittonenen boven op de klif uit de gaten gespoten. Heel erg gaaf om te zien, wat een kracht! De weg buigt na een tijdje weg van de kust de bergen in door een spectaculiar landschap met kloven en uitzichten.

Uitzicht

We moeten de bergen over en volgen een indrukwekkende weg die in de rotswand is gehakt. Acht scherpe haarspeldbochten naar beneden en weer omhoog.

De weg naar Rakhyut

De 8 haarspeltbochten

Rakhyut blijkt veel verder te zijn dan we dachten. We rijden steeds verder zuidwest naar de grens van Jemen en verder weg van de kust. We kunnen ons niet voorstellen dat er nog een weg naar het kustplaatsje is, want de kliffen lijken erg stijl. Plotseling worden we aangehouden door een Douanepost. Deze weg wordt goed bewaakt omdat het een beruchte smokkelweg naar Jemen is. De douane laat ons door en wijst ons de weg naar Rakhyut. Maar na een half uur nog geen afslag gezien te hebben besluiten we terug te gaan naar Salalah. We moeten immers vanavond ons vliegtuig halen.
Het vliegtuig blijkt vertraagd te zijn en de vroege vlucht afgelast. We gaan nog wat drinken in de tuin van het Hilton hotel en ze serveren zowaar een glas wijn! Na een vlucht in een overvol vliegtuig landen we pas na enen in Muscat.

Dat was Salalah.

Het was echt een mooie ervaring die we niet hadden willen missen!